Defalarca okudum bu cümleyi,belki hayat boyu sürecek,anlamını tümüyle kavrama süresi…
‘her türlü kirliliğin içerisinde kendi nefsini arındırmayı tercih etme’
evet her şey bir tercih meselesi aslında…
Kirli kal yahut temizlen…
Hayata uyku halinin verdiği mahmur gözlerle bak ya da uyandıktan sonra silkelen…
Tartını dibe köşeye bırakma,an geçmeden ulaşabileceğin içinle ortak bir alana koy,kişiliğinle eşit şartları,eşit ağırlıkları ver ona ve hepsinden önemlisi kefelerine müdehale etme!..

”Dolayısıyla bu kadar çabuk tüketilen “yeni” hemen ve hızlıca eskidikçe şükürsüz, rızasız yetinmeyi bilmeyen ve duyarlılıkları körelmiş insan profili ortaya çıkar.”

Çünkü yeni hiçbir zaman bizim değil,gerçek bir halatla tutunamıyor iç dünyamıza,hayalle düş arası bir yenilenmişlik hali…Bu sabah iyi bir gün olacak telkinini ruha dayatmak gibi gün ortasında sararıp solan bir başkalaşma süreci…Kanıksanmamış,’evet bu benim yeni’m’ diye sahip çıkılmamış hiçbir oluşum bizden izler taşımıyor,unutulup gittiğinde bile,’unuttum’
diyemeyişimizin sebebidir bu…

”Oysa unutulmaması gerekenler hatırlatılmaz değil mi? İnsan unutuyor, alışıyor ve uhuvvet ekseninden uzaklaştıkça kibir dağlarının rakımı artıyor! Üstelik bunu, hayatını yaratıcının himayesinden söküp alma kudreti elindeymiş şımarıklığıyla yapıyor!”

Belki Ben’i bulmamız gereken yerde aramıyoruz!..Özü taşımak yalnız ve yalnız Mevla’nın ruhlara akıttığı o lezzetli yakınlıkla mümkün olacak…Ölümü yok sayacak insanoğlu o vakit,var olmaya gün sayacak…

”Kitabından tarifi oku, elini uzat ve kapıları arala! Sonra yaratıcının takdir ve tasarruflarına gönülden razı ol. Sabrı, teslimiyeti ihmal etme. Nefsini razı edip, bunda da bir hikmet, bir hayır vardır diyerek maruz kaldığın musibet ve üzüntü verici halleri, kazanmayı ve de kaybetmeyi rıza ile karşılamayı bil. Şükrü ihmal etme, verenin almayı da bilen olduğunu unutma ve kurtul!”

Beni çok heyecanlandırdı bu cümleler,belki göremediğim bir sadeliğe erişmenin kapıları açılır ümidiydi bu sanırım.. Ey zahmetsiz olanı içinden çıkılmaz hale sokan insanoğlu!Yukarıda ki pürüzsüz duruşu yakalayabildiğin an iki dünya da senin cennetindir…

”İnsan gözyaşlarını sevmeli. Çünkü ağlamayı gülmek kadar bilen insan huzurlu ve kalbi olduğunu unutmayan insandır. Umarım daha fazla gülmek için, hep birlikte ağlayabiliriz!”

Yeniden Ağlamayı yitirmemek üzere gülmek…Amin,yüreğim yettiğince…

………………………………………………………………………………………………………

Koyulaşmakta ise kıvamı zamanın.
Yürekleri örtülere sarmış ise kul,gayesinden kopup bağımsız esaretlerde kaybolmuşsa habersiz…
Tek derdi ‘İnsan’ olmuş ise hayattan yana.
Karabasan olmuşsa gecesi gündüzü…
Var ise ve aslında yok…
Sevmemişse bir serçeyi gözyaşı kadar…
Hep o siyah damlalardır saflığın ve temizliğin denizinde gördüğü…

Yazılacak çok şey vardı daha,lisanımın pervazlarına takılıp kalan avazım bende kalsın…

Hani bazı yazılar vardır insanı can evinden yakalar…

Nefis bir röportajdı Sevgili Nurdal okuduktan sonra ki farkındalığım sonsuz olsun istedim…Ümmügülsüm Tat Hanımefendi’ye de yürekten teşekkürler…

RABBİM razı olsun

Kalbimle…

kalemin kalbinden hiç düşmesin…”

(II)
Şehirlerin ruhu hakkında söyledikleriniz.
Kısaca;
Baştan sona, baştan sona acayiplik var.
Çok çok güzel zekanıza hayran kaldım bilesiniz.